Ava to prosta i elegancka gra, którą w 1999 roku wymyślił Steffen Mühlhäuser. Autor zaleca grę sześciokątnej na planszy i stawianie pionów na przecięciach linii (jak na rysunkach), ale aby spóbować rozgrywki można skorzystać z heksagonalnej planszy o boku 6 pól. Zestaw pionów jest dość nietypowy: 22 czarne, 22 białe i 15 czerwonych, gdyż w Alvę mozna grać w dwie, trzy i cztery osoby.

Podczas rozgrywki gracze dążą do utworzenia jednej ze zwycięskich formacji z sześciu swoich pionów na planszy. Są to: linia (na rysunku utworzona przez czerwone piony), okrąg (na rysubku – białe piony) oraz trójkąt (czarne). Oczywiście zwycięska jest każda z formacji utworzona przez gracza dowolnego koloru :)

Tradycyjne Go-Moku już ci się znudziło? To mało prawdopodobne, ale jeśli tak, to Jordan Goldstein znalazł na to znakomite lekarstwo. Akcesoria pozostają te same - plansza 19x19 i komplet kamieni do Go. Warunki zwycięstwa równiez - 5 kamieni jednego gracza ustawionych w nieprzerwanej linii pionowej, poziomej lub ukośnej. Ale rozgrywka...

Néstor Romeral Andrés jest autorem niewielkiej, kolorowej i szybkiej gry na planszy, którą łatwo wykonasz w domowych warunkach. 25 kwadratowych elementów pól w pięciu kolorach (po pięć sztuk) tworzy planszę. W każdej rozgrywce może ona wyglądać inaczej, zastrzeżenie jest tylko jedno: pola tego samego koloru nie mogą ze sobą sąsiadować. Warto ustalić, w jaki sposób ma powstawac plansza do każdej rozgrywki - czy przeciwnicy układają ją nazmianę przy kolejnych rozgrywkach, czy może raczej współtworzą, dokładając na zmianę losowo dobrane elementy.

Plansza heksagonalna o boku 5 przydawał się już kilka razy - warto sięgnąć po nią i teraz. Zrobił tak Víkingur Fjalar Eiríksson tworząc Taacoca - prostą grę dla dwóch osób, do rozegrania której potrzebne będzie jeszcze po 12 pionów dla każdego gracza. Rekwizyty nie są kłopotliwe, więc... może będzie to gra tegorocznych wakacji? Pomysł jeszcze ciepły, ma zaledwie kilka miesięcy.

HusBao - jeden z najpiękniejszych i zarazem najciekawszych wariantów znanej na całym świecie od wielu tysięcy lat gry Mancala. Gra pochodzi z Afryki, gdzie znanych jest ponad 200 jej wariantów o niezliczonej ilości nazw. Już przed tysiącami lat grywali w nią afrykańscy kupcy, egipscy królowie, wojskowi stratedzy oraz cała ludność afrykańskiego kontynentu. Dzisiaj w HusBao gra cały świat i to bez względu na wiek czy zamożność gracza. Reguły gry są tak proste, że grają w nią już po chwili obserwacji przedszkolne dzieci, co nie oznacza jednak, że przeznaczona jest ona tylko dla nich. Jako jedna z najstarszych gier strategicznych obok szachów i chińskiego go należy do najczęściej grywanych gier na świecie. Już po kilku partiach HusBao gracz zaczyna rozwijać swoją strategię, stara się przewidywać i zdobywać większą liczbę kamieni przeciwnika. Matematyczne obliczenia, zastawianie pułapek oraz impasów to niezapomniane dla każdego gracza chwile, które zawsze bogate są w nieoczekiwane zmiany sytuacji na planszy. Czasami planowane, innym razem przypadkowe. Zabawa, relaks, sport, trening motoryczny i umysłowy oraz edukacja wraz z naturą półszlachetnych kamieni i oryginalną planszą z przepięknego, niepowtarzalnego afrykańskiego, impregnowanego naturalnym woskiem drewna Sameny, tworzą niepowtarzalną harmonijną całość gry HusBao.

Wśród wyróżnionych w tym roku przez Mensa gier planszowych znalazła się jedna, która zdaje się budzić kontrowersje... Plansza jak do Sudoku - 9 kwadratowych obszarów, każdy z nich zawiera 9 pól, kilkadziesiąt pionów w dwóch kolorach, kilka znaczników w fornie kółek i... gramy! Przeciwnicy na zmianę stawiają swoje piony na pustej początkowo planszy, dążąc do tworzenia na kolejnych obszarach planszy linii z trzech swoich pionów. Kółko i krzyżyk?! ZNOWU?!

Prostota, klarowność i zwięzłość reguł - to cechy, którymi halma góruje nad wieloma innymi, nierzadko bardziej „utytułowanymi" grami logicznymi. Wprawdzie opis reguł sprzed miesiąca trudno uznać za zwięzły, ale drobiazgowość była właśnie cechą opisu, a nie reguł. W praktyce bowiem objaśnienie gry można sprowadzić do pokazania dwu rodzajów ruchu pionkiem - przesunięcia i skoku - oraz wskazania celu rozgrywki; nieliczne niuanse reguł można wyczuć niemal intuicyjnie. W halmie nie ma, jak np. w szachach, zróżnicowania bierek; nie ma również sytuacji szczególnych, typu warcabowej zamiany pionka na damkę. Wychwalam jasność i prostotę nie bez kozery, bowiem o wyborze halmy jako gry testowej do badania inteligencji zadecydowały właśnie te cechy. Ale nie tylko. Przeważyła szalę jeszcze jedna zaleta halmy, wspomniana w poprzednim artykule, którą można by nazwać elastycznością. Rzecz w tym, iż właściwie w halmę można grać na planszy dowolnej wielkości dowolną liczbą pionków (ściślej: liczbą ograniczoną pojemnością planszy). Pozwala to na wybór wariantu jakby dopasowanego skomplikowaniem strategii do inteligencji grającego.

Halo, halo - nie śpimy! Ja rozumiem, że brzuchy pełne po świętach, ale szare komórki należy rozruszać! Najpierw konstruując sobie planszę - nieco nietypową, w obrysie 9x9, ale w każdym z rogów usunięto trzy pola, zaś pole centralne jest specjalnie wyróżnione. W trakcie rozgrywki nie może na nim pozostawać żaden z pionów, co nie oznacza, że jest ono wyłaczone z gry - wręcz przeciwnie, umożliwia wykonywanie specjalnych ruchów. Każdy z graczy dysponuje na początku rozgrywki szesnastoma pionami - ustawienie początkowe na rysunku obok.

 

Gra powstała w 2003 roku, jej autorem jest Guillaume Demougeot.